ജനസംഖ്യ ഭാരമല്ല; രാഷ്ട്രത്തിന്റെ കരുത്താണ്

ജനസംഖ്യാ വര്‍ധനവിനെ ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെയും തൊഴിലില്ലായ്മയുടെയും പരിസ്ഥിതി നാശത്തിന്റെയും മുഖ്യകാരണമെന്ന നിലയില്‍ വിലയിരുത്തുന്ന പ്രവണത ആഗോളതലത്തില്‍ പതിറ്റാണ്ടുകളായി ശക്തമാണ്. “വിഭവങ്ങള്‍ പരിമിതവും മനുഷ്യര്‍ അനന്തവുമാണ്’ എന്ന മാല്‍ത്തൂസിയന്‍ വാദം ഇന്നും വികസന ചര്‍ച്ചകളില്‍ സ്വാധീനമുള്ളതായി തുടരുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാല്‍ ചരിത്രവും അനുഭവങ്ങളും വ്യക്തമാക്കുന്നത് മറ്റൊരു യാഥാര്‍ഥ്യമാണ്. ജനസംഖ്യ ഒരു പ്രശ്‌നമല്ല; മറിച്ച് ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്താണ്. അതിനെ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് വികസനത്തിന്റെ ദിശ നിര്‍ണയിക്കുന്നത്.

1800ല്‍ ലോകജനസംഖ്യ 100 കോടി തികഞ്ഞപ്പോള്‍ മനുഷ്യരാശിയുടെ നിലനില്‍പ്പിനെക്കുറിച്ച് ഗുരുതരമായ ആശങ്കകളുയര്‍ന്നു. എന്നാല്‍ ഇന്ന് ലോകം 800 കോടിയിലേറെ ആളുകളുമായി മുന്നേറുമ്പോഴും ശാസ്ത്ര- സാങ്കേതിക പുരോഗതിയും ഉത്പാദന ശേഷിയും മനുഷ്യജീവിത നിലവാരത്തെ ഉയര്‍ത്തുകയാണ് ചെയ്തത്. ജനസംഖ്യ കൂടിയതോടെ ലോകം ദരിദ്രമാകുകയല്ല; മറിച്ച് ആശയങ്ങളും കഴിവുകളും വിപണികളും വികസിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. മനുഷ്യന്‍ തന്നെയാണ് വികസനത്തിന്റെ യഥാര്‍ഥ ചാലകശക്തി എന്ന സത്യം ചരിത്രം ആവര്‍ത്തിച്ച് തെളിയിച്ചിരിക്കുന്നു.

ജനസംഖ്യാ വര്‍ധനവിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഗുണം അധ്വാനശേഷിയുള്ള തൊഴിലാളി വര്‍ഗത്തിന്റെ വളര്‍ച്ചയാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് വികസ്വര രാജ്യങ്ങളില്‍ യുവജനങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം ഉത്പാദന പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്ക് ഊര്‍ജം പകരുന്നു. ജനസംഖ്യ കൂടുമ്പോള്‍ ഉപഭോക്തൃ വിപണിയും വിപുലമാകുന്നു. ഉത്പന്നങ്ങള്‍ക്കും സേവനങ്ങള്‍ക്കും ആവശ്യകത വര്‍ധിക്കുന്നത് വ്യവസായ വികസനത്തിനും സംരംഭകത്വത്തിനും വഴിയൊരുക്കുന്നു. വലിയ വിപണി ലഭിക്കുമ്പോള്‍ വന്‍തോതിലുള്ള ഉത്പാദനം സാധ്യമാകുകയും ഉത്പാദന ചെലവ് കുറയുകയും ചെയ്യുന്നു. നവീകരണത്തിന്റെയും സാങ്കേതിക പുരോഗതിയുടെയും അടിസ്ഥാനം മനുഷ്യരാണ്. വലിയ ജനസംഖ്യ കൂടുതല്‍ ആശയങ്ങളെയും ഗവേഷണങ്ങളെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

ഇന്ന് ലോകത്തെ നയിക്കുന്ന സാങ്കേതിക ശക്തികളായ രാജ്യങ്ങള്‍ മനുഷ്യവിഭവ ശേഷിയില്‍ നടത്തിയ നിക്ഷേപത്തിലൂടെയാണ് മുന്നേറിയത്. ജനസംഖ്യ കൂടുമ്പോള്‍ നികുതി അടക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം വര്‍ധിക്കുകയും അതിലൂടെ സര്‍ക്കാര്‍ സംവിധാനങ്ങള്‍ക്ക് അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനത്തിനും സാമൂഹിക സുരക്ഷാ പദ്ധതികള്‍ക്കും കൂടുതല്‍ വിഭവങ്ങള്‍ ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ആഗോളതലത്തില്‍ ആയുര്‍ദൈര്‍ഘ്യം വര്‍ധിച്ചുവരുന്നതും ശ്രദ്ധേയമാണ്. ലോകജനസംഖ്യയിലെ വലിയൊരു വിഭാഗം യുവജനങ്ങളായിരിക്കുന്ന വര്‍ത്തമാനകാലം മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ അപൂര്‍വ അവസരമാണ്. ശരിയായ വിദ്യാഭ്യാസവും തൊഴില്‍ അവസരങ്ങളും ലഭിച്ചാല്‍ ഈ യുവശക്തി ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ വികസന എന്‍ജിനായി മാറും.

ഇന്ത്യന്‍ സാഹചര്യത്തില്‍ ഈ വാദത്തിന് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ജനസംഖ്യയുള്ള രാജ്യമെന്ന നിലയില്‍ ഇന്ത്യ പലപ്പോഴും ആശങ്കയുടെ കേന്ദ്രമാകുന്നു. എന്നാല്‍ ഇന്ത്യയിലെ ജനസംഖ്യയിലെ ഭൂരിഭാഗവും തൊഴില്‍ ചെയ്യാന്‍ പ്രാപ്തിയുള്ള യുവജനങ്ങളാണെന്ന സത്യം വലിയൊരു അവസരമാണ് ഒരുക്കുന്നത്. ഈ “ഡെമോഗ്രാഫിക് ഡിവിഡന്റ്’ ശരിയായ രീതിയില്‍ ഉപയോഗപ്പെടുത്താന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ ഇന്ത്യക്ക് ലോകത്തിന്റെ തന്നെ സാമ്പത്തിക ചാലക ശക്തിയായി മാറാന്‍ കഴിയും.

അതേസമയം, ജനസംഖ്യാ വര്‍ധനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചില വെല്ലുവിളികളും നിലവിലുണ്ട്. ശുദ്ധജലക്ഷാമം, വിഭവസമ്മര്‍ദം, തൊഴിലില്ലായ്മ, പരിസ്ഥിതി മലിനീകരണം തുടങ്ങിയ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ നമുക്ക് മുന്നിലുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഇതിന്റെ പരിഹാരം ജനങ്ങളെ കുറയ്ക്കുക എന്നതല്ല. നൊബേല്‍ ജേതാവ് അമര്‍ത്യ സെന്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചതുപോലെ, പട്ടിണിക്ക് കാരണം ഭക്ഷ്യലഭ്യതയുടെ കുറവല്ല; അത് ലഭ്യമാക്കാനുള്ള ജനങ്ങളുടെ ക്രയശേഷിയില്ലായ്മയാണ്. പ്രശ്‌നത്തിന്റെ വേരുകള്‍ അസമത്വത്തിലും വിഭവങ്ങളുടെ അനീതിപൂര്‍വമായ വിനിയോഗത്തിലുമാണ്.

ജനസംഖ്യാ നിയന്ത്രണം വികസനത്തിന്റെ ഏകമാര്‍ഗമെന്ന നിലയില്‍ സ്വീകരിച്ച രാജ്യങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങള്‍ ഇതിന്റെ അപകടങ്ങള്‍ തുറന്നുകാട്ടുന്നു. ചൈനയിലെ “ഒരു കുഞ്ഞ്’ നയം തുടക്കത്തില്‍ നേട്ടമായി തോന്നിയെങ്കിലും പിന്നീട് ഗുരുതരമായ വാര്‍ധക്യ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ക്കും തൊഴിലാളിക്ഷാമത്തിനും വഴിവെച്ചു. ഇന്ന് ജനന നിരക്ക് ഉയര്‍ത്താന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ തന്നെ ജനങ്ങളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കേണ്ട അവസ്ഥയിലാണ് ചൈന. മനുഷ്യ പ്രകൃതിക്കെതിരായ കര്‍ശന ഇടപെടലുകള്‍ ദീര്‍ഘകാലത്തേക്ക് ഗുരുതര പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുമെന്ന് ഇതിലൂടെ വ്യക്തമാണ്.

ഇസ്‌ലാമിക കാഴ്ചപ്പാടിൽ മനുഷ്യന്‍ ഒരു ഭാരമല്ല. സന്താനങ്ങളെ അനുഗ്രഹമായി കാണുന്ന സമീപനം മനുഷ്യ ജീവിതത്തിന്റെ മൂല്യത്തെ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കുന്നു. ദാരിദ്ര്യം ഭയന്ന് സന്താനങ്ങളെ ഒഴിവാക്കുന്ന പ്രവണതയെ ഖുര്‍ആന്‍ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തുന്നു. അതോടൊപ്പം തന്നെ അധ്വാനം, നീതി, ഉത്തരവാദിത്വം എന്നിവ കൃത്യമായി നിര്‍വഹിക്കാന്‍ മനുഷ്യനോട് മതം നിര്‍ബന്ധമായി ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

ചുരുക്കത്തില്‍, കുറയേണ്ടത് മനുഷ്യരല്ല; തിരുത്തേണ്ടത് വിഭവ വിനിയോഗമാണ്. മനുഷ്യരെ ഭാരമായി കാണുന്ന സമൂഹങ്ങള്‍ പിന്നാക്കമാക്കപ്പെടും; മനുഷ്യരെ മൂലധനമായി കാണുന്ന രാഷ്ട്രങ്ങള്‍ മുന്നേറുകയും ചെയ്യും. വിദ്യാഭ്യാസവും ആരോഗ്യവും തൊഴിലും സാമൂഹിക നീതിയും ഉറപ്പാക്കിയാല്‍, ജനസംഖ്യ ഒരു ഭാരമല്ല; മറിച്ച് രാഷ്ട്രനിര്‍മാണത്തിന്റെയും സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയുടെയും ഏറ്റവും വലിയ കരുത്താണ്.