ഇന്ത്യയുടെ ആരോഗ്യഭാവി സുരക്ഷിതമാണോ?

അഡ്വ. മുഹമ്മദ് നബീല്‍

ആരോഗ്യപരിപാലനം രോഗങ്ങളെ ചികിത്സിക്കുക എന്നത് മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ജനങ്ങളുടെ ശാരീരിക, മാനസിക, സാമൂഹിക ക്ഷേമം ഉറപ്പാക്കുന്ന സമഗ്ര സംവിധാനമാണത്. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ വികസനം വിലയിരുത്തുന്നതില്‍ ആരോഗ്യ രംഗത്തിന്റെ നിലവാരം നിര്‍ണായക ഘടകമാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര കാലഘട്ടത്തില്‍ ഇന്ത്യക്ക് ആരോഗ്യരംഗത്ത് നിരവധി പുരോഗതികള്‍ കൈവരിക്കാന്‍ സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. പൊതുജനാരോഗ്യ പദ്ധതികള്‍, പ്രാഥമികാരോഗ്യ കേന്ദ്രങ്ങള്‍, വാക്‌സീനേഷന്‍ പദ്ധതികള്‍, ആയുഷ്മാന്‍ ഭാരത് പോലുള്ള പദ്ധതികള്‍ വഴി ആരോഗ്യ സേവനങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കാന്‍ ഇന്ത്യ ശ്രമിച്ചുവരുന്നു.

ആരോഗ്യത്തിന്റെ ആഗോള മാനദണ്ഡങ്ങള്‍ നിര്‍ണയിക്കുന്ന പ്രധാന അന്തര്‍ദേശീയ സ്ഥാപനമാണ് ലോകാരോഗ്യ സംഘടന. ആ സംഘടന നിര്‍ദേശിക്കുന്നതു പോലെ ഒരു രാജ്യത്ത് മതിയായ ഡോക്ടര്‍- ജനസംഖ്യാ അനുപാതം അനിവാര്യമാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ജനസംഖ്യ 1.4 ബില്യണ്‍ കടന്നിരിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തില്‍ കൂടുതല്‍ ഡോക്ടര്‍മാരെയും ആരോഗ്യപ്രവര്‍ത്തകരെയും സൃഷ്ടിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.

കഴിഞ്ഞ ഒരു ദശാബ്ദത്തിനിടെ ഇന്ത്യക്ക് മെഡിക്കല്‍ വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയില്‍ വന്‍ വളര്‍ച്ച കൈവരിക്കാന്‍ സാധിച്ചിരുന്നു. 2021-22 കാലഘട്ടത്തില്‍ ഏകദേശം 596 ആയിരുന്ന മെഡിക്കല്‍ കോളജുകളുടെ എണ്ണം 2025-26ഓടെ 818 ആയി ഉയര്‍ന്നു. മെഡിക്കല്‍ സീറ്റുകളുടെ എണ്ണവും ഗണ്യമായി വര്‍ധിച്ചു. ഇതിലൂടെ കൂടുതല്‍ വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ക്ക് മെഡിക്കല്‍ വിദ്യാഭ്യാസം ലഭ്യമാക്കാന്‍ സാധിച്ചു. രാജ്യത്തിന്റെ വര്‍ധിച്ചുവരുന്ന ആരോഗ്യ ആവശ്യങ്ങള്‍ നിറവേറ്റുന്നതിനായി ഡോക്ടര്‍മാരുടെ എണ്ണം വര്‍ധിപ്പിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് ഈ വികസനം നടപ്പാക്കപ്പെട്ടത്. ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിലേക്കും ആരോഗ്യസേവനം വ്യാപിപ്പിക്കാന്‍ ഈ നീക്കം സഹായകമായിരുന്നു.

എന്നാല്‍ ആരോഗ്യരംഗത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങള്‍ നിറവേറ്റുന്നതിന് “അളവ്’ മാത്രം മതിയാകില്ല. ഗുണമേന്മ ഉറപ്പാക്കാതെ മെഡിക്കല്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വ്യാപനം ആരോഗ്യരംഗത്തെ ദുര്‍ബലമാക്കാന്‍ ഇടയാക്കും. ഇന്ന് ഇന്ത്യ നേരിടുന്ന പ്രധാന വെല്ലുവിളികളിലൊന്നാണ് ഗുരുതരമായ അധ്യാപക ക്ഷാമം. പുതിയ മെഡിക്കല്‍ കോളജുകള്‍ ആരംഭിച്ചെങ്കിലും അതിനനുസരിച്ചുള്ള പരിചയസമ്പന്നരായ വിരലിലെണ്ണാവുന്ന അധ്യാപകര്‍ മാത്രമാണ്ണുള്ളത്. ഇതുമൂലം വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ക്ക് ആവശ്യമായ പ്രായോഗിക പരിശീലനം ലഭിക്കാതെ പോകുന്നുണ്ട്.

ചരിത്രപരമായി മെഡിക്കല്‍ അധ്യാപന രംഗത്തോടുള്ള കുറഞ്ഞ താത്പര്യവും ഈ പ്രശ്‌നത്തിന് കാരണമാണ്. പല ഡോക്ടര്‍മാരും ക്ലിനിക്കല്‍ പ്രാക്ടീസിനും വിദേശ അവസരങ്ങള്‍ക്കും മുന്‍ഗണന നല്‍കുന്നതിനാല്‍ അധ്യാപന രംഗത്തേക്ക് ആളുകള്‍ വളരെ കുറവായി മാത്രമേ പ്രവേശിക്കുന്നുള്ളൂ. കൂടാതെ, പോസ്റ്റ് ഗ്രാജ്വേറ്റ് സീറ്റുകളുടെ പരിമിതിയും മികച്ച വിദഗ്ധരെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതില്‍ തടസ്സമാകുന്നു. അതിനാല്‍ മെഡിക്കല്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വേഗത്തിലുള്ള വ്യാപനം നിലവാരത്തെ ബാധിക്കാനുള്ള സാധ്യത വര്‍ധിപ്പിക്കുന്നു.

ഇന്ത്യയിലെ മെഡിക്കല്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ മറ്റൊരു പ്രധാന പ്രശ്‌നമാണ് “റോട്ട് ലേണിംഗ്’ അഥവാ മനഃപാഠ അധിഷ്ഠിത പഠനരീതി. വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ക്ക് പ്രായോഗിക പരിജ്ഞാനത്തേക്കാള്‍ പരീക്ഷാ വിജയത്തിനായുള്ള പഠനമാണ് കൂടുതലായി ലഭിക്കുന്നത്. ഇതുമൂലം രോഗികളുമായി ഇടപഴകാനുള്ള കഴിവും പ്രശ്‌നപരിഹാര ശേഷിയും കുറയുന്നു. പല മെഡിക്കല്‍ വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ക്കും മതിയായ ക്ലിനിക്കല്‍ എക്‌സ്‌പോഷര്‍ ലഭിക്കുന്നില്ല എന്നത് ഗുരുതരമായ ആശങ്കയാണ്.

ഗവേഷണ രംഗത്തും ഇന്ത്യക്ക് കൂടുതല്‍ പുരോഗതി ആവശ്യമുണ്ട്. ലോകോത്തര മെഡിക്കല്‍ ഗവേഷണങ്ങളില്‍ ഇന്ത്യയുടെ പങ്കാളിത്തം ഇപ്പോഴും പരിമിതമാണ്. ആരോഗ്യ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ക്ക് തദ്ദേശീയമായ പരിഹാരങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തുന്നതിന് ഗവേഷണങ്ങള്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ പ്രാധാന്യം നല്‍കണം. മെഡിക്കല്‍ കോളജുകളില്‍ ഗവേഷണ സംസ്‌കാരം വളര്‍ത്തുകയും വിദ്യാര്‍ഥികളെ പുതുമയാര്‍ന്ന പഠനങ്ങളിലേക്ക് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.
ഇത്തരം വെല്ലുവിളികള്‍ മറികടക്കാന്‍ പാഠ്യപദ്ധതി പരിഷ്‌കരണം നിര്‍ബന്ധമായും നടപ്പാക്കണം. സിദ്ധാന്ത പഠനത്തോടൊപ്പം പ്രായോഗിക പരിശീലനം, ആശയവിനിമയ കഴിവ്, ഗവേഷണ മനോഭാവം, സാങ്കേതിക അറിവ് എന്നിവക്കും പ്രാധാന്യം നല്‍കണം. ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിലെ ആരോഗ്യ ആവശ്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്ന സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള ഡോക്ടര്‍മാരെ സൃഷ്ടിക്കേണ്ടത് ഇപ്പോള്‍ ആവശ്യമാണ്.

ഇന്നത്തെ ആരോഗ്യരംഗത്ത് കൃത്രിമ ബുദ്ധിയും ഡിജിറ്റല്‍ സാങ്കേതിക വിദ്യകളും നിര്‍ണായക പങ്കുവഹിക്കുന്നുണ്ട്. ടെലിമെഡിസിന്‍, ഡിജിറ്റല്‍ ഹെല്‍ത്ത് റെക്കോര്‍ഡുകള്‍, എ ഐ അടിസ്ഥാനമാക്കിയ രോഗനിര്‍ണയ സംവിധാനങ്ങള്‍ എന്നിവ ആരോഗ്യസേവനങ്ങളെ കൂടുതല്‍ കാര്യക്ഷമമാക്കുന്നു. ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിലെ ആരോഗ്യ സേവന ലഭ്യത വര്‍ധിപ്പിക്കുന്നതിനും വിദഗ്ധ സേവനങ്ങള്‍ ദൂരദേശങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നതിനും ഈ സാങ്കേതിക വിദ്യകള്‍ സഹായിക്കുന്നു. അതിനാല്‍ ഭാവിയിലെ മെഡിക്കല്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തില്‍ ടെലി മെഡിസിന്‍, ഡിജിറ്റല്‍ ഹെല്‍ത്ത് തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങള്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.

ഇന്ത്യയുടെ ആരോഗ്യരംഗ ആവശ്യങ്ങള്‍ നിറവേറ്റാന്‍ ഡോക്ടര്‍മാരുടെ എണ്ണം വര്‍ധിപ്പിക്കുന്നതോടൊപ്പം അവരുടെ ഗുണമേന്മയും ഉറപ്പാക്കണം. ആരോഗ്യരംഗത്തിന്റെ ശക്തി കെട്ടിടങ്ങളിലോ കോളജുകളുടെ എണ്ണത്തിലോ അല്ല, മറിച്ച് കഴിവുള്ള ഡോക്ടര്‍മാരിലും നിലവാരമുള്ള വിദ്യാഭ്യാസത്തിലുമാണ്. ഗുണമേന്മയും അളവും തമ്മിലുള്ള സമതുലിതാവസ്ഥ കൈവരിക്കുമ്പോഴേ ഇന്ത്യക്ക് ജനങ്ങളുടെ ആരോഗ്യ ആവശ്യങ്ങള്‍ ഫലപ്രദമായി നിറവേറ്റാന്‍ കഴിയൂ.