ശൂന്യത നിങ്ങളുടെ ഉള്ളുലക്കുന്നുണ്ടോ?

‘വല്ലാത്ത ഒരു ശൂന്യത’, പ്രിയപ്പെട്ടവരിൽ നിന്നും കുടുംബത്തിൽ നിന്നും സുഹൃത്തുകളിൽ നിന്നും ഒറ്റപ്പെട്ടതായൊരു തോന്നൽ, കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരാളെ കാണുന്നതുപോലെ- ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷമോ ഉയർച്ചതാഴ്ചകളോ എന്തുതന്നെയായാലും ഇങ്ങനെ പൊള്ളയായ ഒരു മാനസികാവസ്ഥ അനുഭവപ്പെടുന്നത് ഏറ്റവും വിചിത്രമായ അനുഭവങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. അർഥവും ബന്ധവും ആവേശവും മങ്ങുന്നതായി തോന്നുന്ന ഒരുതരം വൈകാരിക നിശബ്ദത. ഒരു വിദ്യാർഥി രാത്രി ഏറെ വൈകുവോളം പഠിച്ച്, ത്യാഗങ്ങൾ സഹിച്ചും അച്ചടക്കം പാലിച്ചും മുന്നോട്ട് പോകുന്നു; ഒടുവിൽ പരീക്ഷാഫലം വരുന്നു.വലിയ വിജയം. എല്ലാവരും ആഘോഷിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഉള്ളിൽ അവനു മാത്രം ഒരു തീപ്പൊരിയും ഇല്ല. ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് കുതിക്കുമ്പോൾ ജീവനോടെയിരിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നിയ അതേ വിദ്യാർഥി, ഇപ്പോൾ നേട്ടത്തിൽ നിന്ന് വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടതായി തോന്നുന്നു. “വിജയം അർഥശൂന്യമാണ്’ എന്ന് അവനു അനുഭവപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ശരിക്കും വിജയം അർഥശൂന്യമാണോ, അതോ അവന്റെ മനസ്സിന് അതിന്റെ അർഥം അനുഭവിക്കാനുള്ള കഴിവ് താത്കാലികമായി നഷ്ടപ്പെട്ടതാണോ?

വർഷങ്ങളോളം കുടുംബത്തിനായി ഒരു ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ ചെലവഴിക്കുന്ന ഒരു രക്ഷിതാവ്, വീട്, സൗകര്യങ്ങൾ, വരുമാനസ്ഥിരത, എല്ലാം നേടിയിട്ടും, സ്വപ്നം കണ്ട വീട്ടിൽ തന്നെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, അയാൾക്ക് വിചിത്രമായ ശൂന്യത അനുഭവപ്പെടുന്നു. ജീവിതം യാന്ത്രികമായി തോന്നുന്നു. “ഇതേയുള്ളൂ?’ എന്ന് നിശബ്ദമായി ഉള്ളിൽ ഒരു ശബ്ദം ഉയരുന്നു. ആധുനിക ജീവിതപരിസരത്തിൽ ഇത് കൂടുതൽ സാധാരണമാണ്. നിരന്തരമായ ഉത്തേജനങ്ങളുടെ ലോകത്തിൽ പോലും സംതൃപ്തി കുറഞ്ഞുവരികയാണ്. നമ്മൾ അനന്തമായി ഉപഭോഗം ചെയ്യുന്നു, വലിയ നേട്ടങ്ങൾ കൈവരിക്കുന്നു. പക്ഷേ, പിന്നെയും എന്തോ കുറവ് അനുഭവപ്പെടുന്നു. ഒരു കൗമാരക്കാരൻ വിനോദത്താൽ തിളങ്ങുന്ന സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ മണിക്കൂറുകൾ ചെലവഴിച്ചിട്ടും “എല്ലാത്തിലും വിരസത തോന്നുന്നു’ എന്നാണ് പറയുന്നത്. ഒരു ജീവനക്കാരൻ മുമ്പത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ സമ്പാദിച്ചിട്ടും രാവിലെ പ്രചോദനമില്ലാതെയാണ് ഉണരുന്നത്. അനുഭവിക്കാനുള്ള കഴിവ് മങ്ങുമ്പോഴാണ് എല്ലാം ശൂന്യമായി തോന്നുന്നത്. ഭക്ഷണത്തിന്റെ രുചി നഷ്ടപ്പെട്ടതായി തോന്നുന്നു, നേട്ടങ്ങൾ പൊള്ളയായി തോന്നുന്നു, ബന്ധങ്ങൾ അകലെയാണെന്ന് അനുഭവപ്പെടുന്നു. ശരിക്കും ലോകം മാറുന്നില്ല. പക്ഷേ, അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ അനുഭവമാണ് മാറുന്നത്. മൂടൽമഞ്ഞുള്ള ഗ്ലാസിലൂടെ ഒരു മനോഹരമായ ചിത്രത്തെ കാണുന്നതുപോലെയാണ് ഇത്. ചിത്രം മങ്ങിയതാണെന്ന് നാം കരുതും, പക്ഷേ, വാസ്തവത്തിൽ വൃത്തിയാക്കേണ്ടത് ലെൻസാണ്.

വിക്ടർ ഫ്രാങ്ക്ലിന്റെ ഒരു ശക്തമായ ഉദ്ധരണിയുണ്ട്: “ഒരു വ്യക്തിക്ക് ആഴത്തിലുള്ള അർഥബോധം കണ്ടെത്താൻ കഴിയാത്തപ്പോൾ, അവർ ആനന്ദത്തിലൂടെ സ്വയം ശ്രദ്ധ തിരിക്കുന്നു.’ എന്നാൽ ആ ആനന്ദം പോലും പ്രവർത്തിക്കുന്നത് നിർത്തുമ്പോൾ വൈകാരിക വിച്ഛേദനമാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. അവിടെയാണ് യഥാർഥ അപകടം ആരംഭിക്കുന്നത്. “ഒന്നും പ്രധാനമല്ലെങ്കിൽ, എന്തുകൊണ്ട് നിയമങ്ങൾ പ്രധാനമാകണം?’, “ജീവിതത്തിന് ഒരു മൂല്യവുമില്ലെങ്കിൽ, ആരെയെങ്കിലും ദ്രോഹിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട് തെറ്റാണ്?’ എന്നിങ്ങനെ ചിന്തകൾ ഉയരാം. ഇവിടെയാണ് അപകടസാധ്യത തുടങ്ങുന്നത്. വൈകാരിക ശൂന്യത, വികലമായ ചിന്ത, സഹാനുഭൂതിയുടെ അഭാവം- ഇവ ഒരുമിച്ച് വരുമ്പോൾ അപകടസാധ്യത വർധിക്കുന്നു. ‘ഇതൊക്കെ വെറുതെ ആണ്’ എന്ന് ചിന്തിച്ച് അർഥവുമായി പൊരുതിയ ചിലർ ചിന്തകരായോ കലാകാരന്മാരായോ അന്വേഷണികളായോ മാറിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഒരു വ്യക്തിക്ക് എന്തെങ്കിലും പ്രധാനമാണെന്ന് തോന്നുന്നത് നിർത്തുകയും, പിന്നീട് ആ വിശ്വാസം തന്റെ പ്രവൃത്തികളെ ന്യായീകരിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് പ്രശ്നമാകുന്നത്.

ശൂന്യത ശാശ്വതമല്ല. ഇത് പലപ്പോഴും ഒരു സൂചനയാണ്. എന്തെങ്കിലും ശ്രദ്ധ, പരിചരണം അല്ലെങ്കിൽ മാറ്റം ആവശ്യമാണെന്ന മനസ്സിന്റെയും ശരീരത്തിന്റെയും സന്ദേശം. അതിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്യേണ്ടത് ചെറിയ, മനഃപൂർവമായ ഘട്ടങ്ങളിലൂടെയാണ്. ശരിയായ ഉറക്കം, അമിതഭാരം കുറയ്ക്കൽ, ശാരീരിക ക്ഷേമം – ഇവ അതിശയകരമായ മാറ്റങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കും. ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ അർഥം പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നതും സഹായകമാണ്. വലിയ മാറ്റങ്ങൾ ആവശ്യമില്ല; ഒരിക്കൽ സന്തോഷം നൽകിയ ചെറിയ പ്രവർത്തനങ്ങൾ വീണ്ടും ചെയ്യുമ്പോൾ ശൂന്യത കുറയാൻ തുടങ്ങും. നന്ദിയുടെ നിമിഷങ്ങൾ, എത്ര ചെറുതായാലും, കാഴ്ചപ്പാടിനെ ക്രമേണ മാറ്റും. “ഒന്നുമില്ല’ എന്ന് തോന്നുന്നത് പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാത്ത നല്ല വശങ്ങളെ മറയ്ക്കുന്നതാണ്; അത് തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ വൈകാരികബന്ധം വീണ്ടും പുനർനിർമിക്കാൻ തുടങ്ങും. മനുഷ്യബന്ധങ്ങളും നിർണായകമാണ്.

ഒരു സുഹൃത്തിനെ സമീപിക്കുക, തുറന്നു സംസാരിക്കുക, പിന്തുണ നൽകുന്ന ആളുകളുടെ അടുത്തായിരിക്കുക – ഇവ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ വികാരം കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കും. ശൂന്യത വളരുന്നത് നിശബ്ദതയിൽ, പക്ഷേ, മനസ്സിലാക്കലിന്റെയും പങ്കുവെച്ച അനുഭവത്തിന്റെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ അത് ദുർബലമാകുന്നു. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, ഈ അവസ്ഥ സ്ഥിരമാകുകയോ അമിതമാകുകയോ ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുകയോ ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, പ്രൊഫഷണൽ സഹായം തേടുന്നത് ബുദ്ധിപരവും ആവശ്യവുമായ ഒരു ഘട്ടമാണ്. ഒരു ഡോക്ടറുമായോ മാനസികാരോഗ്യ വിദഗ്ധനുമായോ സംസാരിക്കുന്നത് അടിസ്ഥാന കാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും വ്യക്തിഗത ആവശ്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ചുള്ള മാർഗനിർദേശം നൽകാനും സഹായിക്കും. സഹായം ചോദിക്കുന്നത് പരാജയത്തിന്റെ ലക്ഷണമല്ല; അത് അവബോധത്തിന്റെയും ശക്തിയുടെയും അടയാളമാണ്.