ഭാവി യന്ത്രങ്ങളുടേതല്ല, മനുഷ്യരുടേതാണ്

മനുഷ്യ പുരോഗതിയുടെ ചരിത്രം അവന്റെ പരിമിതികളെ മറികടക്കാനുള്ള അന്വേഷണങ്ങളുടെ ചരിത്രമാണ്. ശാരീരികാധ്വാനം ലഘൂകരിക്കാനും ജീവിതം കൂടുതല്‍ സുരക്ഷിതവും സൗകര്യപ്രദവുമാക്കാനും മനുഷ്യന്‍ നിരന്തരം പുതിയ സംവിധാനങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ അന്വേഷണങ്ങളുടെ തുടര്‍ച്ചയാണ് ശാസ്ത്രവും സാങ്കേതികവിദ്യയും. ഇന്ന് ഏറെ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന ആര്‍ട്ടിഫിഷ്യല്‍ ഇന്റലിജന്‍സ് അഥവാ നിര്‍മിതബുദ്ധിയും ഈ നീണ്ട യാത്രയിലെ പുതിയൊരു അധ്യായം മാത്രമാണ്.

പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യകള്‍ തൊഴിലവസരങ്ങള്‍ ഇല്ലാതാക്കുമെന്ന ആശങ്ക എല്ലാ കാലത്തുമുണ്ടായിരുന്നു. യന്ത്രവിപ്ലവവും കമ്പ്യൂട്ടര്‍ വിപ്ലവവും മനുഷ്യന്റെ അധ്വാനത്തെയും പ്രവര്‍ത്തന രീതികളെയും മാറ്റിമറിച്ചു. എന്നാല്‍ അവ മനുഷ്യനെ അപ്രസക്തനാക്കിയില്ല. മറിച്ച്, പുതിയ സാധ്യതകളിലേക്ക് നയിച്ചു. പിരമിഡുകളുടെ നിര്‍മാണ കാലത്തെ മനുഷ്യാധ്വാനവും ഇന്നത്തെ അംബരചുംബികളുടെ നിര്‍മാണവും താരതമ്യം ചെയ്തുനോക്കുക. പുരാതന കാലത്തെ കഠിനമായ ശാരീരികാധ്വാനം ഇന്ന് ആധുനിക യന്ത്രങ്ങളും എന്‍ജിനീയറിംഗ് സംവിധാനങ്ങളും ലഘൂകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ശാസ്ത്രം വളര്‍ന്നില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഇന്നത്തെ നിര്‍മാണ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളിലും പഴയകാലത്തെ അധ്വാന രീതികള്‍ തുടരേണ്ടിവരുമായിരുന്നു.

കപ്പലുകള്‍ സമുദ്രങ്ങളെ ബന്ധിപ്പിച്ചു. വിമാനങ്ങള്‍ ഭൂഖണ്ഡങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള ദൂരം ചുരുക്കി. കമ്പ്യൂട്ടറും ഇന്റര്‍നെറ്റും ആശയവിനിമയത്തിന്റെ അതിരുകള്‍ ഇല്ലാതാക്കി. ഒരുകാലത്ത് അസാധ്യമെന്ന് കരുതിയിരുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ഇന്ന് സാധാരണ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി. മനുഷ്യന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകള്‍ കുറയ്ക്കുന്നതില്‍ ശാസ്ത്രം വഹിച്ച പങ്ക് അത്രയും വലുതാണ്. ഒരുകാലത്ത് ജെയിംസ് ബോണ്ട് സിനിമകളില്‍ കണ്ടിരുന്ന സാങ്കേതിക അത്ഭുതങ്ങളില്‍ പലതിനോടും സാമ്യമുള്ള സംവിധാനങ്ങള്‍ ഇന്ന് നമ്മുടെ കൈകളിലുണ്ട്. അന്നത്തെ ഭാവനകള്‍ ഇന്നത്തെ യാഥാര്‍ഥ്യങ്ങളായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഭാവനയാണ് കണ്ടെത്തലുകളുടെ ആദ്യപടി. നിലവിലുള്ള സാഹചര്യങ്ങളുടെ തടവുകാരിയല്ല മനുഷ്യന്റെ ഭാവന. ഇന്നത്തെ അസാധ്യതകളെ നാളത്തെ സാധ്യതകളാക്കുന്നതും അതുതന്നെയാണ്.

മനുഷ്യന്‍ ഭൂമിയിലെ ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള പ്രതിനിധിയാണെന്ന ആത്മീയ ദര്‍ശനവും ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്. പ്രകൃതിയെ മനസ്സിലാക്കാനും വിഭവങ്ങളെ വിവേകത്തോടെ വിനിയോഗിക്കാനും മനുഷ്യനും മറ്റു ജീവജാലങ്ങള്‍ക്കും മെച്ചപ്പെട്ട ജീവിതസാഹചര്യങ്ങള്‍ ഒരുക്കാനുമുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം മനുഷ്യനുണ്ട്. വിശ്വാസിക്ക് ബുദ്ധിയും വിവേചനശേഷിയും ദൈവികാനുഗ്രഹങ്ങളാണ്. ശാസ്ത്രീയ കാഴ്ചപ്പാടില്‍ അവ മനുഷ്യന്റെ വളര്‍ച്ചയുടെയും അനുഭവങ്ങളുടെയും ഫലമാണ്. വ്യാഖ്യാനങ്ങള്‍ വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാമെങ്കിലും മനുഷ്യന്റെ അറിവ് മനുഷ്യ നന്മക്കായി വിനിയോഗിക്കണമെന്ന ലക്ഷ്യത്തില്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും ഒന്നിക്കാം.
സുലൈമാന്‍ നബിയുടെ സന്നിധിയിലേക്ക് ബില്‍ഖീസ് രാജ്ഞിയുടെ സിംഹാസനം കണ്ണുചിമ്മിത്തുറക്കുന്നതിനു മുമ്പ് എത്തിക്കുന്നതായി ഖുര്‍ആന്‍ വിവരിക്കുന്ന സംഭവം വിശ്വാസികള്‍ക്ക് അറിവിന്റെയും ദൈവിക ശക്തിയുടെയും മഹത്വം ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നു. അതിനെ ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ശാസ്ത്രീയ തെളിവായി കാണേണ്ടതില്ല. എന്നാല്‍ മനുഷ്യന്റെ സാധാരണ അനുഭവങ്ങള്‍ക്കപ്പുറമുള്ള സാധ്യതകളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാന്‍ അത് പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

ഒരു യന്ത്രത്തിന് പത്ത് മനുഷ്യര്‍ ചെയ്തിരുന്ന ജോലി നിര്‍വഹിക്കാന്‍ കഴിയുന്നുവെങ്കില്‍ അതിനെ മനുഷ്യന്റെ പരാജയമായി കാണേണ്ടതുണ്ടോ? അവരുടെ അധ്വാനം ലഘൂകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതല്ലേ അതിന്റെ ആദ്യത്തെ അര്‍ഥം? എന്നാല്‍ തൊഴില്‍ നഷ്ടപ്പെടുന്നവരുടെ ജീവിതസുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാനും പുതിയ അവസരങ്ങളിലേക്ക് അവരെ പരിശീലിപ്പിക്കാനും സമൂഹത്തിന് ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്.

ഇന്നും ലോകത്ത് എല്ലാവര്‍ക്കും മികച്ച വിദ്യാഭ്യാസവും ചികിത്സയും ലഭ്യമായിട്ടില്ല. ദാരിദ്ര്യം, ശുദ്ധജലക്ഷാമം, പാര്‍പ്പിട പ്രശ്നങ്ങള്‍, പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണം തുടങ്ങിയ മേഖലകളില്‍ വലിയ മുന്നേറ്റങ്ങള്‍ ആവശ്യമാണ്. മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധിയും അധ്വാനവും ഈ പ്രശ്നങ്ങളുടെ പരിഹാരത്തിലേക്ക് കൂടുതല്‍ വിനിയോഗിക്കാന്‍ നിര്‍മിതബുദ്ധി സഹായിക്കും. അതേസമയം ശാസ്ത്രം മനുഷ്യനന്മക്കു മാത്രമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. യുദ്ധങ്ങളും വിനാശകരമായ ആയുധങ്ങളും അതിന്റെ മറുവശമാണ്. ഡ്രോണുകളും പുതിയ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളും ലോകത്തിന്റെ സൈനിക സമവാക്യങ്ങളെ മാറ്റുന്നു. എന്നാല്‍ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ യഥാര്‍ഥ മഹത്വം മനുഷ്യനെ നശിപ്പിക്കാനുള്ള ശേഷിയിലല്ല, മനുഷ്യജീവിതം സംരക്ഷിക്കാനുള്ള കഴിവിലാണ്. നിര്‍മിതബുദ്ധിയുടെ വരവോടെ ഏറ്റവും വലിയ മാറ്റം സംഭവിക്കേണ്ടത്

വിദ്യാഭ്യാസത്തിലാണ്. വിവരങ്ങള്‍ ഓര്‍മിക്കുന്നതിനപ്പുറം ഭാവനയും സൃഷ്ടിപരതയും ധാര്‍മികബോധവും വളര്‍ത്തുന്ന വിദ്യാഭ്യാസം അനിവാര്യമാണ്. മനുഷ്യന് ആയിരം വര്‍ഷം ജീവിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞെന്നുവരില്ല. എന്നാല്‍ അവന്റെ അറിവും കണ്ടെത്തലുകളും തലമുറകളിലൂടെ മുന്നോട്ടുപോകും. പാമ്പ് പഴയ പടം പൊഴിക്കുന്നതുപോലെ മനുഷ്യരാശിയും പഴയ സംവിധാനങ്ങളെ പിന്നിലാക്കി പുതിയ സാധ്യതകളിലേക്ക് വളര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കും. ഇന്ന് നിര്‍മിതബുദ്ധിയാണ്; നാളെ അതിനെക്കാള്‍ വിപുലമായ മറ്റൊരു സാങ്കേതികവിദ്യ വന്നേക്കാം. നാളത്തെ അത്ഭുതങ്ങള്‍ ഇന്നത്തെ നമ്മുടെ ഭാവനകളിലാണ് ജനിക്കുന്നത്. നിര്‍മിതബുദ്ധിയെ ഭയപ്പെടുകയല്ല, മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധിയെയും ഭാവനയെയും ധാര്‍മികബോധത്തെയും കൂടുതല്‍ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് വളര്‍ത്തുകയാണ് വേണ്ടത്.

യന്ത്രങ്ങള്‍ എത്രമാത്രം ബുദ്ധിശാലികളായി എന്നതല്ല ശാസ്ത്രപുരോഗതിയുടെ അളവുകോല്‍; അവയുടെ സഹായത്തോടെ മനുഷ്യജീവിതം എത്രമാത്രം മെച്ചപ്പെട്ടു എന്നതാണ്. മനുഷ്യന്റെ ഭാവി യന്ത്രങ്ങളുടെ കൈകളിലല്ല, അവക്ക് ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ നിര്‍ണയിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ വിവേകത്തിലാണ്.