വിട

എന്നത്തെയും പോലെ അന്നും അയാൾ ജോലിക്ക് പോകാൻ തയ്യാറായി. കിടക്കയിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുന്ന പ്രിയതമയെ മെല്ലെ ഒന്ന് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ശാന്തമായി ഉറങ്ങുന്നവളെ വിളിച്ചുണർത്താൻ അയാൾക്ക് തോന്നിയില്ല. അവരെ ഒന്ന് നോക്കി നിന്ന ശേഷം അയാൾ വണ്ടിയുടെ ചാവി എടുത്തു വേഗം പുറത്തിറങ്ങി.
വർഷങ്ങളായിട്ട് ഒരു എൻജിനീയറിംഗ് കോളജിൽ ബസ്‌ ഓടിക്കുകയാണ് അയാൾ.എന്നും അതിരാവിലെ അഞ്ച് മണിക്ക് വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി, അയാൾ കുട്ടികളെ സ്റ്റോപ്പുകളിൽ നിന്ന് ബസിൽ കയറ്റി കോളജിൽ കൃത്യസമയത്ത് എത്തിക്കും. സമാധാനമായുറങ്ങുന്ന ഭാര്യയെ വിളിച്ചു ശല്യപ്പെടുത്താൻ അയാൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.
വലിയ ബസ്‌ ഓടിക്കുന്നത് അയാളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വലിയ വെല്ലുവിളി അല്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും, ഒന്ന് കൈയോ, കാലോ, കണ്ണോ പിഴച്ചാൽ അനേകം ജീവിതങ്ങൾ ഞൊടിയിട കൊണ്ട് നഷ്ടമാകും എന്ന ബോധ്യം അയാൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.

കുട്ടികളെ കോളജിൽ ഇറക്കി, തിരികെ അയാൾ വീട്ടിൽ വരുമ്പോൾ ഭാര്യ ഉണർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. വാങ്ങിവെച്ച മീനും, മറ്റു പലചരക്കു സാധനങ്ങളും അവരെ ഏൽപ്പിച്ചു അയാൾ സോഫയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. ഒരു ഗ്ലാസ്സ് ചായയുമായി അവർ അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

“കുട്ടികൾക്ക് ഫീസ് അടയ്ക്കാൻ സമയമായി.. എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ കൈയിൽ…’
“ശമ്പളം കിട്ടാൻ രണ്ട് ദിവസം വൈകും ഗീതു… അതുവരെ ഒന്ന് ക്ഷമിക്ക്…’
അയാൾ മെല്ലെ പറഞ്ഞു…

“അത് സാരമില്ല. ഞാൻ ചോദിച്ചെന്നേയുള്ളൂ… നിങ്ങൾ വിഷമിക്കണ്ട.’
അവളുടെ മറുപടി അയാളുടെ മനസ്സിനെയും ശാന്തമാക്കി… അവൾ ഉണ്ടാക്കിയ പ്രാതലും കഴിച്ചയാൾ ഓട്ടോറിക്ഷ എടുത്തിറങ്ങി.

പത്ത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുന്നേ വീട്ടുകാർ എടുത്ത ശരിയായ തീരുമാനം, ഗീതു, എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും താങ്ങും തണലുമായി നിന്നവൾ… അവളും രണ്ട് മക്കളും, അതായിരുന്നു അയാളുടെ ലോകവും…
“അച്ചേ.. എല്ലാരുടെ അച്ഛന്മാരും വല്യ വല്യ ആളുകളാ. ഗവണ്മന്റ് ഓഫീസർ, ടീച്ചർ, ഡോക്ടർ, എൻജിനീയർ. അച്ഛ മാത്രമെന്താ ഡ്രൈവർ ആയിപ്പോയെ.. അച്ചേടെ ജോലി ചോദിക്കുമ്പോൾ ഡ്രൈവർ എന്ന് പറയാൻ ഇപ്പോൾ നാണക്കേടാ…’

പതിനഞ്ചു വയസ്സുകാരനായ മകൻ ഋതു ചോദിച്ച ചോദ്യത്തിന് പറയാൻ അയാളുടെ പക്കൽ മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, കുട്ടിക്കാലത്തെ നിറമറ്റ ഓർമകൾ തെളിഞ്ഞു വന്നു.
പത്ത് മക്കൾ അടങ്ങിയ കുടുംബം. ആഹാരത്തിനു പോലും ഗതിയില്ലാതെ വന്നപ്പോൾ പഠനം പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നു. 17-ാം വയസ്സിൽ പിടിക്കാൻ തുടങ്ങിയതാണ് വണ്ടിയുടെ വളയം. കൈകൾ തഴമ്പിച്ചു. ഇന്നും അത് തന്നെയാണ് അന്നവും…

“എന്തൊക്കെ ചോദ്യങ്ങളാ ഋതു നിനക്ക്.. ഡ്രൈവർ ആയാൽ ഇപ്പോ എന്താ കുഴപ്പം..? അതും ഒരു ജോലി തന്നെയല്ലേ… എല്ലാർക്കും സമയത്തിന് ബസും ഓട്ടോയും ഒക്കെ വേണല്ലോ.. അതൊക്കെ ഡ്രൈവർമാർ ഉണ്ടായത് കൊണ്ടാ.. നീയൊക്കെ പഠിക്കാൻ പോണത് നിന്റെ അച്ഛന്റെ അധ്വാനമാ.. ഡ്രൈവർമാരെ നീ അങ്ങനെ കുറച്ചു കാണൊന്നും വേണ്ട…’

ഗീതുവിന്റെ ശകാരം അയാളെ ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർത്തി..
“അവനു അത് മനസ്സിലാക്കാനുള്ള പ്രായം ഒന്നുമായില്ല ഗീതു… എല്ലാവരുടെ അച്ഛന്മാരും വലിയ ആളുകളാകുമ്പോൾ അവർക്കൊരു കുറച്ചിൽ വരും.. അത് അവനെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല…’
“അതൊക്കെ നേരത്തെ തിരുത്തണം ഏട്ടാ.. അല്ലെങ്കിൽ വലുതാകുമ്പോൾ നമ്മളെയൊക്കെ ഇവർ തള്ളിപ്പറയും…’
“അതൊക്കെ നിന്റെ തോന്നലാ ഗീതു…’
ഭാര്യയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചയാൾ മൊഴിഞ്ഞു..

ദിവസങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞുപോയി. ജീവിതത്തിന്റെ ഒഴുക്കിൽപ്പെട്ടൊരു ഇലയായി അയാൾ ഒപ്പം ഒഴുകി.. മഴ പെയ്യുന്ന ആ പ്രഭാതത്തിലും, പതിവുപോലെ അവൾ ശാന്തമായി ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. തണുത്തുറഞ്ഞ ആ കിടക്കയിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടന്ന പ്രിയതമയുടെ കവിളിൽ മെല്ലെ തലോടുമ്പോൾ, എന്നും മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കാറുള്ള ആ സ്നേഹത്തോടെ അയാൾ ഓർത്തു – ഇത്രയും സമാധാനമായി ഉറങ്ങുന്നവളെ വിളിച്ചുണർത്താൻ വയ്യ. വിളിച്ചില്ല… ആ മുഖത്തേക്ക് ഒന്നുകൂടി നോക്കി, പതിവുപോലെ ചുവടുകൾ പുറത്തേക്ക് വെച്ചു.
കോളജ് ബസ് ഓടിച്ച്, കുട്ടികളെ സുരക്ഷിതമായി ഇറക്കി, തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ഫോണിലേക്ക് വന്ന ആ അപ്രതീക്ഷിത വിളി അയാളെ ഞെട്ടിച്ചു. അയൽക്കാരനാണ്… അപ്പുറത്തുനിന്ന് കേട്ട വാക്കുകൾ അയാളുടെ കാതുകളിൽ ഇടിത്തീയായി പതിച്ചു.

“ഭാസ്കരേട്ടാ… പെട്ടെന്ന് വീട്ടിലേക്ക് വാ… ഗീതുവിന്…’
അയാൾ ഓട്ടോറിക്ഷ ജീവനും കൊണ്ട് ഓടിക്കുകയായിരുന്നു. വീടിനുമുന്നിൽ വണ്ടി എത്തുമ്പോൾ ആളുകൾ തടിച്ചുകൂടി നിൽക്കുന്നു. മക്കളുടെ അലറിക്കരച്ചിൽ ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് ഓടിക്കയറിയ അയാൾ കണ്ടത് വെള്ളത്തുണി പുതപ്പിച്ചു കിടത്തിയിരിക്കുന്ന ഗീതുവിനെയാണ്.
“അമ്മ എഴുന്നേൽക്കുന്നില്ല അച്ഛാ…’

ഋതു വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് അച്ഛന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
രാവിലെ താൻ ഇട്ടിട്ടുപോയ അതേ കിടക്കയിൽ, അതേ ചുരുണ്ടുകൂടിയ കിടപ്പിൽ… പക്ഷേ, ആ മുഖത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നത് ഉറക്കമായിരുന്നില്ല, ശാശ്വതമായ നിശബ്ദതയായിരുന്നു.
എന്നും അതിരാവിലെ “വിളിച്ചുണർത്താൻ തോന്നിയില്ല’ എന്ന് കരുതി അയാൾ തിരിഞ്ഞുനടന്നത്, അവൾ ഇനി ഒരിക്കലും ഉണരാത്ത ആ നിത്യനിദ്രയിലേക്കായിരുന്നു.

തന്റെ തഴമ്പിച്ച കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ തണുത്ത കവിളിൽ തൊടുമ്പോൾ അയാളുടെ ഉള്ളു പിടഞ്ഞു. എന്നും തനിക്കായി ചൂടുചായയുമായി കാത്തിരുന്നവൾ, ചെറിയ വരുമാനത്തിലും സമാധാനം കണ്ടെത്തിയവൾ, മകന്റെ വാക്കുകളിൽ തളർന്നപ്പോൾ കൂടെനിന്നവൾ… ഇനിയില്ല.
എല്ലാ ദിവസവും ഉണർത്താതെ പോയ ആ പ്രഭാതങ്ങൾ, തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ബാക്കിവെച്ചത് ഒരിക്കലും നികത്താനാകാത്ത ഒരു വലിയ ശൂന്യതയാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ആ ഡ്രൈവർ ആ മൃതദേഹത്തിന് മുന്നിൽ തളർന്നു വീണു.

ആ കോളജിലെ അച്ചടക്ക സമിതി മുറിയിൽ കനത്ത നിശബ്ദതയായിരുന്നു. മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന രണ്ട് പെൺകുട്ടികളുടെ മുഖത്ത് അഹങ്കാരവും ദേഷ്യവുമുണ്ടായിരുന്നു. കോളജ് ബസ് ഡ്രൈവർ ഭാസ്കരേട്ടനെതിരെ ഔദ്യോഗികമായി പരാതി നൽകാനാണ് അവർ പ്രിൻസിപ്പലിന്റെ മുന്നിൽ എത്തിയത്.
“സർ, ഈ കോളജിലെ ബസ് ഓടിക്കുന്ന ഭാസ്കരൻ എന്ന ഡ്രൈവറുടെ പെരുമാറ്റം തീരെ ശരിയല്ല. ചോദിച്ചാൽ ഒരു വിവരവുമില്ലാത്ത, ആളുകളോട് എന്ത് സംസാരിക്കണം എന്നറിയാത്ത ഒരു പരുക്കൻ മനുഷ്യൻ. വണ്ടി ഓടിക്കുമ്പോൾ മുഖത്ത് എപ്പോഴും ഒരു ഗൗരവവും ദേഷ്യവുമാണ്. ഞങ്ങളോട് കൃത്യമായി സംസാരിക്കാൻ പോലും ഇയാൾക്ക് മടിയാണ്. ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരാളെയാണോ കോളജ് ബസ് ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്? ഇയാളെ ജോലിയിൽ നിന്ന് പിരിച്ചുവിടണം.’

ആരോപണങ്ങൾ കേട്ട് കസേരയിൽ ശാന്തനായി ഇരുന്ന കോളജിലെ മുതിർന്ന പ്രൊഫസർ ചെറുതായി ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആഴത്തിലുള്ള വേദനയും ഒപ്പം ഭാസ്കരനോടുള്ള വലിയൊരു ആദരവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ആ കുട്ടികളെ ഇരിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നിട്ട് പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറയാൻ തുടങ്ങി.
“മോളേ… നിങ്ങൾ ഭാസ്കരേട്ടനെ പുറത്താക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുമ്പോൾ, ആ മനുഷ്യന്റെ നെഞ്ചിൽ എരിയുന്ന കനലിനെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾക്ക് വല്ലതും അറിയാമോ? എങ്കിൽ ഞാൻ പറയാം… കേൾക്കൂ.’
പ്രൊഫസർ ആ കഥ വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി:

“എന്നും അതിരാവിലെ അഞ്ചു മണിക്ക് വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങുന്ന ആളാണ് ഭാസ്കരേട്ടൻ. കിടക്കയിൽ സമാധാനമായി ഉറങ്ങുന്ന തന്റെ പ്രിയതമ ഗീതുവിനെ വിളിച്ചുണർത്താൻ മനസ്സ് വരാതെ, അവളുടെ കവിളിൽ ഒന്ന് തൊട്ടു തലോടി മാത്രം ഇറങ്ങിപ്പോരുന്ന ഒരു സാധു മനുഷ്യൻ. അന്ന് രാവിലെയും പതിവുപോലെ അവൻ അവളെ വിളിക്കാതെയാണ് ജോലിക്കിറങ്ങിയത്. എന്നാൽ അന്ന് വൈകുന്നേരം അവൻ തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയത് ഒരു മൃതദേഹത്തിന് മുന്നിലേക്കാണ്.

രാവിലെ താൻ “ഉണർത്താൻ തോന്നിയില്ല’ എന്ന് കരുതി ഇറങ്ങിപ്പോയ അതേ കിടക്കയിൽ, അതേ ചുരുണ്ടുകൂടിയ കിടപ്പിൽ അവൾ ഇനി ഒരിക്കലും ഉണരാത്ത നിത്യനിദ്രയിലേക്ക് വഴുതിവീണിരുന്നു. നെഞ്ചു വേദന വന്ന് അവൾ പിടഞ്ഞു മരിച്ചപ്പോൾ കൂടെ നിൽക്കാൻ ആരുമില്ലായിരുന്നു. എന്നും തനിക്കായി ചൂടുചായയുമായി കാത്തുനിന്ന പ്രിയതമ, തന്റെ ലോകം… ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് ഇല്ലാതായി.

അതിന് ശേഷം ആ മനുഷ്യൻ അനുഭവിച്ച മാനസികാഘാതം എത്ര വലുതാണെന്ന് അറിയാമോ? മക്കളുടെ ഭവിഷ്യത്തുമോർത്ത്, തന്റെ തഴമ്പിച്ച കൈകൾ കൊണ്ട് സ്റ്റിയറിംഗ് പിടിച്ച് അയാൾ വീണ്ടും വണ്ടിയുമായി ഇറങ്ങി. കാരണം, നിങ്ങൾ കുട്ടികളെ സുരക്ഷിതമായി വീടുകളിൽ എത്തിച്ചില്ലെങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തിന് അന്നം കിട്ടില്ല. നിങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള വിദ്യാർഥികളുടെ ജീവനാണ് അയാളുടെ വണ്ടിയുടെ വളയത്തിലുള്ളത്.
അന്ന് മുതൽ അയാളുടെ മുഖത്ത് ആരും ഒരു ചിരി കണ്ടിട്ടുണ്ടാകില്ല. കാരണം, പുഞ്ചിരിക്കാൻ അവശേഷിപ്പില്ലാതെ അയാളുടെ ജീവിതം ശൂന്യമായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങൾ കാണുന്ന ആ “പരുക്കൻ’ സ്വഭാവത്തിനും ദേഷ്യത്തിനും പിന്നിൽ, തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ നഷ്ടപ്പെട്ട ആ വലിയ ആഘാതവും (trauma) ആളുകൾ കാണാത്ത കണ്ണീരുമാണുള്ളത്…’

പ്രൊഫസർ പറഞ്ഞ് നിർത്തിയപ്പോൾ ആ മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷം മാറിമറിഞ്ഞിരുന്നു. പരാതിയുമായി വന്ന ആ കുട്ടികളുടെ മുഖത്തെ ദേഷ്യം അലിഞ്ഞുപോയി, പകരം വലിയൊരു കുറ്റബോധം നിറഞ്ഞു. അവർ പരസ്പരം നോക്കി, തങ്ങൾ എത്രമാത്രം ക്രൂരമായാണ് ആ മനുഷ്യനെ വിധിച്ചതെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
“മോളേ… ഒരാളുടെ പുറംമോടി കണ്ടോ അല്ലെങ്കിൽ ചെറിയ പെരുമാറ്റങ്ങൾ കണ്ടോ ഒരിക്കലും അയാളുടെ ജീവിതത്തെ അളക്കരുത്. ഒരുപക്ഷേ നമ്മൾ കാണുന്ന ഓരോ കഠിനമായ മുഖത്തിന് പിന്നിലും ആരും കാണാത്ത വലിയൊരു ദുരന്തകഥയുണ്ടാകും…’

ആ പ്രൊഫസറുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ആ കുട്ടികൾ തലതാഴ്ത്തി നിശബ്ദരായി…

Content Highlights:
A dedicated college bus driver loses his beloved wife suddenly while at work, leaving him heartbroken. Unaware of his profound grief, students complain about his reserved behavior to the principal. Upon learning the tragic truth behind his silence, the students feel immense remorse and realize the importance of empathy.