ഡിജിറ്റല്‍ ഗില്ലറ്റിന്‍; സൈബര്‍ വിചാരണകള്‍

സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വളര്‍ച്ച മനുഷ്യരാശിയെ ഒരു ആഗോള ഗ്രാമമായി ചുരുക്കിയപ്പോള്‍, ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ നടുമുറ്റത്ത് ഒരു ‘ഡിജിറ്റല്‍ വിചാരണാ തൂണ്’ ഉയര്‍ന്നുവന്നിട്ടുണ്ട്. സ്മാര്‍ട്ട്ഫോണ്‍ ക്യാമറകള്‍ തോക്കുകളായും ഇന്റര്‍നെറ്റ് ഡാറ്റ വെടിയുണ്ടകളായും മാറുന്ന ഒരു കാലം. ഇതിന്റെ ഏറ്റവും ഒടുവിലത്തെ ഇരയായിരുന്നു കേരളത്തില്‍ സൈബര്‍ ആക്രമണത്തെത്തുടര്‍ന്ന് ജീവനൊടുക്കിയ ദീപക് എന്ന യുവാവ്. ഒരു പൊതുഗതാഗത സംവിധാനത്തില്‍ വെച്ച് യാതൊരു മുന്‍വിധിയുമില്ലാതെ പകര്‍ത്തിയ ഏതാനും നിമിഷങ്ങളുടെ ദൃശ്യം ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആയുഷ്‌കാലത്തെ മുഴുവന്‍ റദ്ദാക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് നാം കണ്ടത്.

നമ്മുടെ ഭരണഘടന അനുസരിച്ച് ഒരാള്‍ കുറ്റവാളിയാണെന്ന് വിധിക്കപ്പെടുന്നത് വരെ അയാള്‍ നിരപരാധിയാണ്. എന്നാല്‍ സോഷ്യല്‍ മീഡിയയില്‍ ഈ തത്ത്വം നേരെ തിരിച്ചാണ്. അവിടെ കുറ്റാരോപിതന്‍ ആദ്യം തന്നെ കുറ്റവാളിയായി മാറുന്നു. പിന്നീട് താന്‍ നിരപരാധിയാണെന്ന് തെളിയിക്കാന്‍ അയാള്‍ക്ക് ലോകത്തിന് മുന്നില്‍ അവസരമില്ല. ബസില്‍ വെച്ച് വീഡിയോ പകര്‍ത്തിയ സ്ത്രീ അത് നിയമപാലകര്‍ക്ക് കൈമാറുന്നതിന് പകരം വിര്‍ച്വല്‍ ലോകത്ത് വിചാരണക്ക് വെച്ചുകൊടുത്തപ്പോള്‍, അവിടെ റദ്ദാക്കപ്പെട്ടത് ഇന്ത്യന്‍ ശിക്ഷാനിയമത്തിലെ സ്വാഭാവിക നീതിയുടെ (ചമൗേൃമഹ ഖൗേെശരല) എല്ലാ തത്ത്വങ്ങളുമാണ്. ദൃശ്യങ്ങളില്‍ കാണുന്നതിനപ്പുറം ആ വ്യക്തിയുടെ ശാരീരിക അവസ്ഥയോ സാഹചര്യങ്ങളോ ആരും പരിശോധിച്ചില്ല.

എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്തരം വീഡിയോകള്‍ വേഗത്തില്‍ പടരുന്നത്? മനുഷ്യനിലെ ‘വിജിലാന്റിസം’ (ഢശഴശഹമിശോെ) അഥവാ നീതി നടപ്പാക്കാനുള്ള ത്വരയെ സോഷ്യല്‍ മീഡിയ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകള്‍ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നു. ഒരാളെ ക്രൂശിക്കുന്നതിലൂടെ താന്‍ വലിയൊരു സാമൂഹിക സേവനം ചെയ്യുന്നു എന്ന മിഥ്യാബോധം ഓരോ ഷെയറിലും ലൈക്കിലും ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. ഈ ആള്‍ക്കൂട്ട മനഃശാസ്ത്രം (ഇൃീംറ ജ്യെരവീഹീഴ്യ) ഇരയുടെ സ്വകാര്യതയെയും അന്തസ്സിനെയും ലംഘിക്കുന്നത് ഒരു ലഹരിയായി മാറുന്നു. ദീപക്കിന്റെ കാര്യത്തില്‍, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാനസികാവസ്ഥയോ അദ്ദേഹം നേരിട്ടേക്കാവുന്ന സാമൂഹിക അപമാനമോ ആരും ചിന്തിച്ചില്ല. അവിടെ ഇരയാക്കപ്പെട്ടത് കേവലം ഒരു വ്യക്തിയല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ സാമൂഹിക വിവേകമാണ്.

പൊതുസ്ഥലത്ത് വെച്ച് ഒരാളുടെ ദൃശ്യങ്ങള്‍ അയാളുടെ അനുവാദമില്ലാതെ പകര്‍ത്തുന്നതും അത് അപകീര്‍ത്തികരമായ രീതിയില്‍ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതും നിയമവിരുദ്ധമാണ്. ‘റൈറ്റ് ടു പ്രൈവസി’ (ഞശഴവ േീേ ജൃശ്മര്യ) എന്നത് ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

സോഷ്യല്‍ മീഡിയ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകളുടെ അല്‍ഗോരിതങ്ങള്‍ പ്രകോപനപരമായ ദൃശ്യങ്ങള്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ പ്രചാരം നല്‍കുന്നു എന്നതും ഈ വിപത്തിന്റെ ആഴം കൂട്ടുന്നു. ആള്‍ക്കൂട്ടം നീതി നടപ്പാക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നിടത്ത് ജനാധിപത്യം തോറ്റുപോവുകയാണ്. പോലീസും കോടതിയും നിലനില്‍ക്കുന്ന ഒരു രാജ്യത്ത് എന്തിനാണ് നാം സമാന്തര സൈബര്‍ കോടതികളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നത്?

ദീപക്കിന്റെ മരണം വെറുമൊരു ആത്മഹത്യയല്ല, അതൊരു ‘സോഷ്യല്‍ കൊലപാതക’ (ടീരശമഹ ങൗൃറലൃ) മാണ്. വീഡിയോ പകര്‍ത്തിയവരും അത് യാതൊരു പരിശോധനയുമില്ലാതെ പ്രചരിപ്പിച്ചവരും ആ മരണത്തില്‍ ധാര്‍മികമായ ഉത്തരവാദിത്വം ഏല്‍ക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇത്തരം സംഭവങ്ങളില്‍ സൈബര്‍ നിയമങ്ങള്‍ കര്‍ശനമാക്കേണ്ട കാലം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരാളെ അപകീര്‍ത്തിപ്പെടുത്തുന്ന ദൃശ്യങ്ങള്‍ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവര്‍ക്കെതിരെ ക്രിമിനല്‍ നടപടികള്‍ സ്വീകരിക്കപ്പെടണം. എങ്കില്‍ മാത്രമേ വിരല്‍ത്തുമ്പിലെ ഈ ക്രൂരതക്ക് അറുതിയുണ്ടാകൂ.

സ്മാര്‍ട്ട്ഫോണും ഇന്റര്‍നെറ്റും അറിവ് നേടാനും നീതിക്കായി പോരാടാനുമുള്ള ആയുധങ്ങളാകട്ടെ. എന്നാല്‍ അത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജീവനെടുക്കുന്ന കൊലക്കയറായി മാറരുത്. രതീഷ് എന്ന നാമം സൈബര്‍ വിചാരണകള്‍ക്ക് എതിരെയുള്ള ഒരു വലിയ ഓര്‍മപ്പെടുത്തലാണ്. തെറ്റുകള്‍ കണ്ടാല്‍ അത് നിയമത്തിന്റെ വഴിക്ക് വിടുക.

ക്യാമറകള്‍ക്ക് പിന്നില്‍ ഒളിച്ചിരുന്ന് വിധികര്‍ത്താക്കളാകുന്ന പ്രവണത നമുക്ക് അവസാനിപ്പിക്കാം. ഒരു ഷെയര്‍ ബട്ടണ്‍ അമര്‍ത്തുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു നിമിഷം ആലോചിക്കുക. ഇപ്പുറത്ത് നിങ്ങള്‍ കാണുന്നത് ഒരു വീഡിയോ ആയിരിക്കാം, എന്നാല്‍ അപ്പുറത്ത് നശിക്കുന്നത് ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതമായിരിക്കും.